Top

Schat, volgens mij ben je overspannen.

Daar zat ik dan, in het zonnige Cyprus, tranen met tuiten te huilen op de bank in ons appartement. Ik was uitgevallen tegen onze zoon van twee. Ik voelde me zó schuldig. Ik was de controle kwijtgeraakt over mezelf en op een of andere manier werd dat deze vakantie pijnlijk duidelijk. Het ging zo niet meer langer. Wat mijn man toen zei vergeet ik nooit meer. “Lieverd, volgens mij ben je overspannen.”

En dat was ook zo. Eigenlijk was dat al een hele tijd zo. Hoe meer ik het begon te zien, hoe erger het leek te worden. Mijn lichaam en mijn hoofd deden niet meer wat ik van ze gewend was. Mijn lichaam dwong mij tot stilstand te komen. Ik was vreselijk moe, alsof ik met lood in mijn schoenen rondliep. Mijn lichaam zat ook op slot. Ik kon bewegingen, zoals rennen of mijn arm omhoog doen, niet meer maken. En mijn hoofd? Ik kon niet meer uit de overleving stand komen. Was continue op mijn hoede, kon geen prikkels verdragen en voelde me OVERAL onzeker over. Alsof iedereen het op mij gemunt had.

Ik ging naar de huisarts om mijn situatie te bespreken. Rust nemen was het advies. Maarja, ziekmelden dat is geen optie. “Daar heb ik geen tijd voor” zei ik met tranen in mijn ogen. Toen werd duidelijk dat ik op mijn werk op dat moment geen toegevoegde waarde kon leveren. Het was dit argument van de dokter dat ervoor zorgde dat ik ging overwegen mij daadwerkelijk ziek te melden, niet alle andere problemen waar ik tegenaan liep! Ik vond het vreselijk moeilijk. Ik zag mezelf mijn manager echt niet opbellen om te vertellen dat ik niet kwam werken omdat ik opgebrand was. Het maakte me onwijs onzeker “wat zullen ze wel niet denken, nu kan ik die promotie wel vergeten” en “ik heb gefaald”. En ook nog “wat moet ik in hemelsnaam thuis doen?” Achteraf gezien, was dit de eerste keuze die ik voor mezelf maakte. Om me ziek te melden.   

En daar zat ik dan, weer op de bank, ditmaal thuis. Opgebrand verklaard. Ik stelde mezelf de vraag “hoe kom ik er weer bovenop?” “Hoe zorg ik ervoor, dat het weer beter met me gaat?” Dit is mijn talent, weet ik nu, iets dat ik automatisch doe. Dit zijn mijn aandrijfkunsten. Ervoor zorgen dat er weer beweging in komt. Dus dat deed ik ook nu.

Ik zocht steun in mijn omgeving en professionele hulp. En langzaamaan leerde ik voor mezelf te kiezen. En toen op de bank, ging dat om hele kleine dingen. Zoals naar de markt gaan, ook al heb ik geen boodschappen nodig. Een kopje thee drinken, ook al ligt er nog was in de wasmand. Even niet spelen met mijn zoon, ook al had ik niets anders te doen. Wat hier gebeurde was dat ik leerde herkennen wat mijn eigen grenzen zijn én om ernaar te luisteren. Telkens als ik dacht “nog even dit en dan neem ik rust”. Dan ging ik mijn grens over. Heel klein, daarvoor betaalde ik een prijs. Ik voelde me erna dan weer uitgeput en had negatieve gedachtes.

Deze minibeslissingen gaven me steeds meer de ruimte om mezelf te leren aanvoelen. En zo nu en dan kwamen er grotere keuzes voorbij. Is dit wel de moeder die ik wil zijn? Is dit nog wel de man met wie ik wil zijn en is dit nog wel het werk wat ik wil doen?

Want toen het weer wat beter ging, begon ik aan de re-integratie terug naar mijn job als accountmanager. Maar dit voelde helemaal niet goed! Ik was zo veranderd. En nu zat ik er weer, in de setting waarin het zo vreselijk mis was gegaan. Al maanden had ik soms ideeën om iets anders te gaan doen. Iets met mijn ervaring. Want sjonge wat lopen er veel mensen rond met stress en lichamelijke klachten. Klachten waar iets aan te doen valt als je goed voor jezelf zorgt. Klachten waar we zo massaal genoegen mee lijken te nemen. Zoals ik deed.

Als ik daaraan dacht, kreeg ik kriebels in mijn buik. Eerst van enthousiasme, naarmate ik serieuzer werd ook van angst. Ik nam me voor: Eerst ging ik weer aan de slag, en als dat lekker gaat kan ik er altijd iets naast gaan doen. Met dat ik het tegen mezelf zei; zakte de moed me in de schoenen. Ik wilde het niet meer en toch deed ik het. Omdat hierin voor mezelf kiezen heel eng was. Toen ik op een dag een klant probeerde te bereiken en hij nam niet op, hoorde ik mezelf denken “gelukkig maar”. En toen wist ik het: ik moet stoppen.

Toen begreep ik pas echt wat voor mezelf kiezen eigenlijk inhield. De veiligheid die ik zo gewend was opgeven, zonder te weten wat ik ervoor terug zou krijgen. En het toch doen, omdat het de juiste keuze is voor mezelf. En vanaf dat moment kwam ik in een nieuwe fase, waarin ik steeds vaker voor mezelf durfde te kiezen.

Ik heb mij laten omscholen, tot leefstijlcoach middels een post-HBO opleiding. Zorgvoorjezelf.nu heb ik in de tussentijd opgebouwd. Waarin alle aspecten van zorgen voor jezelf die ik zelf heb aangepakt, op een positieve manier aan bod komen. Ik heb het eerst zelf ervaren en weet nu vanuit een wetenschappelijk benadering een ander te begeleiden. Daarnaast heb ik geleerd talentgesprekken uit te voeren. Want toen ik erachter kwam waar ik goed ik ben (dit kan beter, hoe gaan we het aanpakken?), was dat een enorme boost voor mijn zelfvertrouwen. Nu combineer ik dit met mijn passie voor verkopen en jarenlange sales ervaring om ondernemers te leren zichzelf op een authentieke manier te verkopen.

Het is nu een paar jaar later, en ik kan wel zeggen dat ik niet meer de oude ben. Ik koos er zelf voor het roer om te gooien maar ik ben er van overtuigd dat ik dit leven voor mezelf ook bij mijn werkgever had kunnen creëren. Ik geloof dat we allemaal een keuze hebben!

Share
Ilse

<strong>Leuk dat je mijn artikel hebt gelezen! </strong>Wil jij meer weten over verkoop, je talent inzetten en uit je valkuilen blijven? Schrijf je dan <a href="https://www.zorgvoorjezelf.nu/nieuwsbrief/">hier</a> in voor mijn maandelijkse blog.